นากาเหมือนกันแต่คนละนัยยะกับลุงตือโป๊ยก่าย...
ตั้งแต่เด็กๆผมไม่มีนาฬิกาใส่
ด้วยความที่ไม่ชอบรำคาญและไม่รักษาของ แป๊บๆพังจนเบื่อที่จะซ่อม
พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยต้องนั่งรถเมล์ไปเรียนไกล
บางทีมีกิจกรรมเลยบอกแม่ว่าซื้อนาฬิกาให้หน่อยกลัวเข้าเรียนสาย
แม่ผมก็ไปซื้อนาฬืกาให้ที่ร้านปากซอยยี่ห้อ Alba นี่ละ
เรือนไม่กี่บาท ใช้ได้เดือนนึงหน้าปัทม์ไปกระแทกขอบกลองที่ห้องซ้อมกระจกแตก
เปลี่ยนกระจกใหม่ไม่ถึง 2 วันไปกระแทกขาตั้งแฉแตกอีกเลยปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น
แต่ Alba ก็ถือว่าเป็นนาฬิกาในความทรงจำของผมที่แม่ตั้งใจซื้อให้...
จนเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา
ผู้ใหญ่ที่นับถือในบริษัทเรียกไปหา บอกว่าปีใหม่ไม่มีอะไรจะให้
อยากให้รับนาฬิกาเรือนนี้ด้วยใจแม้จะไม่มีราคาแพงมากมาย
และขอบคุณที่ผมดูแลแกอย่างดีมาตลอด ผมเปิดกล่องเจอยี่ห้อ Alba ความทรงจำเก่าๆกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
นึกถึงวันที่แม่เอานาฬิกา Alba มาวางไว้ในห้องนอน
เป็นตัวแทนความรู้สึกดีๆจากคนให้สู่คนรับ
บางครั้งของที่เรารักก็ไม่จำเป็นต้องมีราคาแพงเสมอไปครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น